1 Het gebeurde daarna dat de koning van de Ammonieten stierf, en zijn zoon Hanun werd koning in zijn plaats.

2 Toen zei David: Ik zal goedertierenheid bewijzen aan Hanun, de zoon van Nahas, zoals zijn vader mij goedertierenheid heeft bewezen. En David stuurde boden om hem door de hand van zijn dienaren te troosten vanwege zijn vader. Toen de dienaren van David echter in het land van de Ammonieten aankwamen,

3 zeiden de vorsten van de Ammonieten tegen hun heer Hanun: Eert David uw vader in uw ogen door mannen naar u toe te sturen om u te troosten? Heeft David niet daarom zijn dienaren naar u toegestuurd om de stad te doorzoeken, haar te verkennen en haar ondersteboven te keren?

4 Daarop nam Hanun de dienaren van David, schoor hun baard half af en sneed hun kleren halverwege af, tot aan hun billen, en liet hen gaan.

5 Toen men dit aan David vertelde, stuurde hij hun boden tegemoet, want deze mannen waren zeer te schande gemaakt. De koning zei: Blijf in Jericho tot uw baard weer aangegroeid is en kom dan terug.

6 Toen de Ammonieten zagen dat zij bij David in een kwade reuk gekomen waren, stuurden de Ammonieten boden en huurden van de Syriėrs van Beth-Rechob en van de Syriėrs van Zoba twintigduizend man voetvolk, en van de koning van Maächa duizend man en van de mannen van Tob twaalfduizend man.

7 Toen David dit hoorde, stuurde hij Joab ernaartoe en heel het leger met de helden.

8 De Ammonieten trokken uit en stelden zich op voor de strijd bij de ingang van de poort, maar de Syriėrs van Zoba en Rechob en de mannen van Tob en Maächa bevonden zich afzonderlijk in het veld.

9 Toen Joab zag dat het front van de strijd aan de voor- en achterzijde tegen hem was, maakte hij een keuze uit de beste van alle mannen van Israėl en stelde die op tegen de Syriėrs.

10 De rest van het volk stelde hij onder bevel van zijn broer Abisaļ, die hen opstelde tegen de Ammonieten.

11 Hij zei: Als de Syriėrs mij te sterk zijn, moet jij mij komen verlossen, en als de Ammonieten jou te sterk zijn, zal ik jou komen verlossen.

12 Wees sterk en laten wij moed vatten voor ons volk en voor de steden van onze God, en laat de HEERE doen wat goed is in Zijn ogen.

13 Toen bond Joab, met het volk dat bij hem was, de strijd aan met de Syriėrs en die sloegen voor hem op de vlucht.

14 Toen de Ammonieten zagen dat de Syriėrs vluchtten, sloegen zij voor Abisaļ op de vlucht en kwamen in de stad. Daarop keerde Joab terug van de Ammonieten en kwam in Jeruzalem.

15 Toen de Syriėrs zagen dat zij door Israėl verslagen waren, verzamelden zij zich opnieuw.

16 Hadadezer stuurde boden en liet de Syriėrs komen die aan de overzijde van de rivier de Eufraat woonden, en zij kwamen in Helam. En Sobach, de legerbevelhebber van Hadadezer, trok voor hen uit.

17 Toen dit aan David verteld werd, verzamelde hij heel Israėl, stak de Jordaan over en kwam in Helam. De Syriėrs stelden zich op tegen David en streden met hem.

18 Maar de Syriėrs sloegen voor Israėl op de vlucht, en David doodde van de Syriėrs zevenhonderd wagenpaarden en veertigduizend ruiters. Ook versloeg hij Sobach, hun legerbevelhebber, zodat die daar stierf.

19 Toen nu al de koningen die vazallen van Hadadezer waren, inzagen dat zij door Israėl verslagen waren, sloten zij vrede met Israėl en dienden zij hen. En de Syriėrs waren bevreesd de Ammonieten nog eens te verlossen.